Sanırım ateşböceklerinin renkli danslarını görüpten etkilenmeyen yoktur. Kur yapmak adına yapılan en güzel toplu gösterilerden biri, gecenin karanlığında küçük çaplı bir havai fişek gösterisi.Tabi bu anı yaşamak için biraz kırsala kaçmak lazım, bugüne kadar şehirde bunu yaşamış bir insanla tanışamadım ve bundan olacak BKM’nin oyunlarından “Sen Hiç Ateşböceği Gördün mü?”, ismiyle buna göndermeydi. Bu yüzdendir çoğu ya görmemiştir bu ışıl ışıl aşk oyununu ya filmlerde biraz olsun merakını dindirmiştir ya da belki bir yerlerden okumuştur.
Aslında anlatmak istediğimin içinde ateşböceklerinin yeri bir yanılsamadan ya da bir özlemden fazlası değil. Dün akşam Kızılay’a gidiyoruz. Otostop çekmişiz, çok konuşkan olmayan evsahibimizle akşam iş çıkışına yakalanmış, Eskişehir yolunda bir dur bir kalk ilerliyoruz. Otostop çekenler bilir, arabanın sahibi çok konuşkan bir tip değilse biraz gerilirsiniz ya da en azından ben gerilirim. Bir de buna tıkala trafikle birlikte sevmediğiniz parçalar eklenirse yolculuk tadından yenmez bir hal alır. Lakin otostopçu olarak sesiniz çıkmaz haliyle.
İşte tam bu ruh hali içinde bunalmışken, sıkıntının ana kaynağı trafik, beklenmedik bir gösteri sergileyerek bendeki sıkıntıyı söküp aldı. Söğütözü köprüsünde beklerken gözlerim bir an alt yoldaki tıkanmış trafiğe kaydı ki bir anda kendimi stop lambalarının sergilediği bir ışık gösterisinde buldum kendimi. Aynen çiftleşmek için kur yapan ateşböcekleri misali ışıklar düzensizce bir yanıp bir sönüyordu akşamın karanlığında. Farkında olmadığım bu özlemin etkisi ile bu anlık yanılsama günün tüm sıkıntısını yok etti ki tam o anda bu seyirlik fazla kaçmış olacak, kıskanç bir arabadan acı bir korna sesi ile kendime geldim. Geldim gelmesine ama içimde bu anın verdiği huzurla birlikte biraz da hüzün kalmıştı. Meğer ne kadar da özlemişim farkında olmadan bu çoçukluk anlarını. Sadece çocukluk anları değil tabi ki içimdeki hüznün sebebleri…
Kim bilir daha neler var farkında dahi olmadan özlemini çektiğimiz? Ve bilinmez; belki bu yüzden bu kadar eksiğiz…
