Ve şimdi sıra Lastfm ile Myspace ağlarına geldi. Bu sosyal ağların ortak özelliği muzik paylaşım platformları olmaları. Yanlış anlaşılmasın, el altından albümlerin dağıtıldığı forum ve sitelerden çok farklılar. Sanatçılar kendi sayfalarını açarak sevenlerine ulaşabiliyorlar, konser duyurularını, yeni albümlerinin tanıtımını yapabiliyorlar. Eğer isterler tüm albüm ya da şarkıları isterlerse de yasal sınır olan 30 saniyelik örnekleri sayfalarından paylaşabiliyorlar. Ve yasadığı paylaşımlara, sanatçılardan bağımsız yayınlara kesinlikle izin verilmiyor. Bir başvuru ve grup ya da sanatçının kendini tanıtması ile paylaşım yayından kaldırılıyor, ve bu konuda her iki sitede oldukça titiz davranıyorlar.

Neden erişimin engellendiğine gelince, Müyap’ın şikayeti üzerine alınmış erişim engelleme kararları. Geçen TV’de izledim Müyap Başkanı’nın insanı çileden çıkartan açıklamalarını. Telif haklarından dem vuruyorlardı da meydan boş kalınca çarpıtmalar diz boyuydu. Dediğim gibi her iki site de telif hakları konusunda işleri sıkı tutarken onlara başvurmadan savcılığa başvurmak neden? Ayrıca her iki sitenin Türkiye temsilcilikleri mevcut. Yani Youtube’da olduğu gibi karşımızda yetkili yok palavralarına sığınamazlar ki TV konuşmasında zaten işin gerçek yüzü ortaya çıktı. Müyap’ın Myspace ile bir protokol hazırlığında olduğunu söyleyerek yargı yolu ile baskı oluşturmak istediklerini farkında olmadan ağzından kaçırdı.

Evet, korsan ve yasadışı paylaşımı engellemek, sanatçıların telif haklarını korumak gerekli. Lakin bu son iki erişim engelleme bu koruma durumunun nasıl süistimal edilebildiğini göstermiş oldu. Her iki sitenin de dediğim gibi Türkiye temsilcilikleri var, vergi ödüyorlar, para kazanıyorlar. Yargı yolunu baskı aracı kullanarak haksız kayıplara uğratılıyorlar. Sadece iki sitenin açısından bakmamak lazım; kendilerini duyurmak için maddi imkanı olmayan sanatçılar da bu siteler üzerinden “biz de varız” diyorlar ve ne yazık ki onlara da çelme atılmış oldu. Tabi ki bir de işin “sansürcü ülke” damgası var ki fazlası ile hakkediyoruz.

Sorunun başka bir boyutu daha var; yargının rolü. Son iki kararda mahkeme kararı mevcut değil. Savcılığın önlem için almış olduğu erişim engelleme kararları. Yani daha yargılaması dahi yapılmadan sadece şikayetçi tarafın başvurusu üzerine alınmış kararlar ki bu durum daha çok belalar açar başlara. Beğenmediğiniz bir site mi var? Gidin bir kaç yorum ekleyin, sayfa oluşturun sonra savcılığa suç duyurusunda bulunun ve erişim engellensin. Mahkeme olur da kararı iptal eder ama o zamana kadar vermek istediğiniz rahatsızlığın tadını sonuna kadar çıkartın. Çocuk oyuncağı gibi geliyor kulağa ama ne yazık ki durum bu.

Bir gün sonra nete girdiğimizde “internete erişim mahkeme kararı ile engellenmiştir!” kararı ile karşılaşırsak şaşırmamak lazım, eğer sessiz kalır ve er geç alır ya da ben bir şekilde erişirim zaten kapanırsa kapansın dersek bunun sonu yok. Her ne kadar bizde erişim engelleme çok sıkı olmasa da bir çok otoriter ülkede ne yazık ki hiç bir yol sökmüyor bu engellemeleri atlatmak adına. En azından okuduğunuz gazetelerin yazarlarına rahatsızlığını iletin, forumlarda konular açın, MSN gibi ortamlarda durum iletilerinize not düşün,… Bunlar belki ufak şeyler olabilir ama inanın ki bu küçük adımlar dahi artık yeterince güçlü etki yaratabiliyor birleştiklerinde.

Sansürsüz ve özgür bir ülke dileği ile!

Not: Erişim engelleme kararı DNS bazlı olarak uygulanıyor. Engellemeyi atlatmak için Opendns kullanmak yeterli. Bu adresten kullandığınız işletim sistemine göre ayar yaparak Opendns kullanabilirisiniz.

Yağmurun beraberinde sel getireceği günler öncesinden duyruldu, gazete ve televizyonlarda çok üzerinde durulmasa da bahsedildi. Peki ne oldu? 30 küsür insanımızı sel sularına kurban verdik. Yılların biriken sorunlarına 30 can daha. Seçim vaadleri ve oy uğruna dere yataklarına imar verilmesinden tutun da parasal gerekçeler, rant kavgalarından dolayı islah edilmeyen derelere, ordan selin geleceği belliyken alınmayan önlemlere kadar birbirini tamamlayan hem uzun dönemli hem de kısa dönemli ihmaller. Aslında ihmal demek yanlış, bunların hepsi suç. Hem de büyük suç. Onlarca insan ölüyor ve ne bir istifa var ne de bir suçlu. Hatta bir de televizyonlara çıkıp halkı suçluyorlar. Elbet suçları vardır da oraya ev yapılmasına kimler göz yumdu, kimler o dereleri umursamadı acaba? Hadi bunları geçtim, böyle bir felaketin geleceği belliyken neden tahliye edilmedi o yerler?

Boş sorular asında bunlar, biliyorum. Hepsini cevabı da suçluları da belli, ama unutlur. Dedim ya alışkınız günde onlarca ölü haberi almaya. Bir de bu durum yetmezmiş gibi, bu felaket anından yararlanmaya çalışan sinekler de türediler. Bu ülke bir çok doğal felaket yaşadı; toprak kaymasından, depremine kadar. Ancak hiçbirinde böyle bir rezillik, hele bu kadar büyük çapta bir rezillik ile karşılaşmadı. İnsanlar selde birbirlerine yardım edeceklerine, sulara kapılmış malları yağmalıyorlardı. Bırakın sulara kapılmış eşyaları, insanların evlerinin önüne çıkardıkları belki bir umut kurur da işlerine yarar diye canlarının önlerine koydukları eşyalarını çalmaya çalışanlar bile vardı. O kadar utanmazca davranıyorlardı ki kameralara el sallayından, bulduğu ganimetleri mutlulukla anlatanlarına kadar hepsini gördü gözlerimiz.

Akılda onlarca soru belirdi, bu görüntülerin üzerine ve en önemlisi neler olmuştu, neler değişmti de biz bu hale gelmiştik. Düşene el vermek, zorda kalana yardım etmek yerine mallarını korsanlar gibi yağmalar olmuştuk. Ekonomik şartlar, evet belki ama bu ülkede hiçbir zaman insanlar varlık içinde yüzmediler. Yokluklarını bile elden geldiğince paylaşmasını bildiler. Çocukluğum bunların örnekleri ile dolu, ama çok ta uzak olmayan o yılları bile kuşku ile hatırlar oldum bir an bu sahneleri izlediğimde.

İstanbul bir gemiydi ve sulara teslim oldu. Beraberinde onlarca can da sularda yitti gitti. Bu da yetmedi batan geminin mallarının yanında insanlığımızın da o çamurlu sularda kayıp gidişini izledik televizyonlardan. Hiç kimse yetkililere kızmasın, onları başlara tac biz ettik. Eğer insanlığımız bu noktaya kadar düşmüşse, kızıp sövdüklerimiz bile az bize.

Bugünden en az 5-10 yıl öncesine değinmek istiyorum; hani daha hayatımızda “A” sınıfı ev gereçleri, tasarruflu ampullerin olmadığı zamanlara. İlk gerekçe olarak elektrik ve su giderlerini azaltmak için o günlerden bugünlere hepimiz artık bu kriterlerde esya, araç gereç alıyoruz. Alıyoruz da acaba faturularamızda bir azalma görebildik mi? Biz tasarruf yaptıkça, yaptığımız tasarruflar hep zamlar ile bizim cebimizden çekildi. Belki bir süre faturalar aynı kaldı ama asıl hedef faturuları azaltmakken artık bırakın aynı kalmasını sağlamayı iyiden iyiye can yakar konuma geldi.

Sadece elektrik, sudan bahsetmiyorum, ısınmada da aynı sorun var. İnsanlar evlerinin camlarını değiştirdiler, dış yalıtım için tonlarca para harcadılar. Peki ardından ne oldu, ısınmak için harcanan para bizde mi kaldı? Cevap ne yazık ki; hayır! Doğalgaz zamlarındaki artış, kömür fiyatları hep bizlerin tasarruflarını biz farketmeden aldı götürdü.

Yanlış anlaşılmasın, tasarruf yapmak ahmaklıktır noktasına getirmek gibi bir niyetim yok. Yok ama aptal konumuna düşmekte can yakmıyor değil. 60′lardan beri, bu ülke nükleer santrali konuşuyor, yapılsın yapılmasın değil konu. 50 yıla yakın bir süredir, enerji politikamızın olmadığına dair bir örnek sadece. 50 yılda nasıl olurda kesin bir karar verilemez, hadi nükleer olmasın, enerji açığını kapatmak adına ne yapıldı? Koca bir hiç! Dışardan doğalgaz alıyoruz, hatta elektrik ithal ediyoruz. Hep övünürüz bu kadar kömürümüz, şu kadar su kaynağımız var diye ama hepsi bu kadar. Yatırım yapmak yerine, günü kurtarma politikaları ve bu politikaları hayatta tutmak için bizim ceplerimizden uçan paralar. Bizlerin sesleri çıkmadıkça da kapıya bir ton kömür bırakıldığında mutlu olundukça da bunlar değişmez.

Tabi bir de işin çevre boyutu var. Harcadığımız enerjiyi ne kadar verimli kullanır ve azaltırsak o ölçüde daha az zarar veriyoruz dünyamıza. Lakin insan yakın etkilerini de hissetmek istiyor işte yaptığı tasarrufun. Yoksa bu örneği çok gördüm, daha da görürüm gibi geliyor; “Abi bu ampulleri alıyoruz da bir değişiklik yok faturada. Bir de üzerine buna verilen para ile 10 ampul alınır!”. İnsanlar farkında olmadan, durumun farkındalar aslında ama üzerine düşünmüyorlar. Sadece vaadedilen işi yapmadığını düşündükleri aletleri suçluyorlar.

Aklıma takıldı işte, paylaşmak istedim. Yoksa bir yere varacağı, bağlanacağı noktayı görmekten hepimiz çok uzak gibiyiz.

1. Otomatik güncelleme özelliği
2. Hata raporlama aracı
3. Yazım denetimi
4. Opera Presto 2.2  işleme motoru
5. Opera Turbo
6. Görsel sekmeler
7. Yeni arayüz

Bunların yanında bir çok iyileştirme Opera 10 ile kullanıcıya daha hızlı ve sorunsuz bir internet deneyimi vaadediyor. Acid Test 3‘ten 100 puan alması, HTML5 desteği, geliştirici aracı yapılan geliştirmelerden sadece bir kaçı. Bunların yanına eposta desteği, Speeddial özelliğinde de iyileştirmeler mevcut.

Şimdi de sırasıyla yeni gelen özellikleri tanıyalım:

1) Otomatik Güncelleme Desteği

Opera’nın en çok eleştirilen eksiklerinden biri otomatik güncellenmemesiydi. Sitesinden indirip, eski sürümü kaldırıp ya da eski sürümünün üzerine kurulum yapılması gerekiyordu. Ve sonunda bu eksik yeni sürüm ile giderilmiş oldu. Artık mönüden “Yardım” başlığı altında güncelleme kontrolü yapmak mümkün, ayrıca kendiside bu işi periyodik olarak yapıyor.

2) Hata Raporlama Aracı:

Her ne kadar kullanıcıyı direk ilgilendirmese de bu özellik Opera’nın gelişimi için çok önemli bir adım. Opera’nın hata vererek çökmesi artık sorunun hemen ardından aktif hale gelen bu araç yardımı ile kullanıcıyı yormadan 1-2 saniye içinde yerine bildiriliyor. Eskiden forumlarında konu açmak ya da yardım destek üzerinden e-posta ile ulaşmak gerekiyordu ve tahmin edilebileceği gibi bir çok kullanıcıya zor geliyordu.

3) Yazım Denetimi:

Her ne kadar Türkçe için destek barındırmasa da Opera Eposta, Not, Chat,… hizmetleri için yazım denetim özelliği mevcut.

4) Opera Presto 2.2  İşleme Motoru:

Opera’nın bir diğer çok eleştiri aldığı konu işleme motorunun artık yeni teknolojilerde çok yavaş ve kimi zaman da yetersiz kalmasıydı. 10. sürüm öncesi Web 2.0 tabanlı uygulama ve sitelerde (Facebook, Google uygulamaları,…) Opera rakiplere oranla hissedilir derecede yavaştı. Özellikle Webkit tabanlı Chrome’un bu alandaki başarısı diğer tarayıcılarda olduğu gibi Opera’da itici güç olduğunun altını çizmek lazım.

5) Opera Turbo:

Opera 10 ile gelen yeni bir özellik; Opera Turbo. Adından da anlaşılabileceği gibi internet yolculuğunuzu hızlandırmayı vaadeden bir özellik. Özellikle yavaş internet bağlantısına mahkum olunduğu zamanlar imdada yetişen bir hizmet Opera Turba. Opera vekil sunucuları ile gelen veriyi sıkıştırarak sayfaları çok daha hızlı öngörüyor. Adsl ya da türevi genişbant bağlantılarda büyük fark yaratmadığını söylemek isterim kendi denemelerime göre. Bu özelliği açıp/kapamak için resimdeki simgeden ayarlayabilirsiniz.

6) Görsel Sekmeler:

Sekmeli tarayıcının öncüsü Opera’da bu özellik eskiden de mevcuttu, ancak sadece sekmenin üzerine fare imleci ile gelerek faydalanabiliyorduk. Artık bunun yanına resimdeki sekmeleri görsel olarak seçme özelliği de eklenmiş oldu. İşlevselliğinden önce görselliğinin gözdoldurduğunu kabul etmek lazım.

7) Yeni Arayüz:

9 sürümünündeki arayüzün geliştirilmiş ve değiştirilmiş hali olan bu yeni arayüz gerçekten de çok şık duruyor. Tabi ki kişiden kişiye değişen bir durum olsa da özellikle kendi forumlarında yeni arayüz için büyük alkış aldı.

Peki Neden Opera?

Öncelikle kabul etmek gerekir ki bir internet tarayıcı tercih etmenin çok sayıda sebebi vardır ve en önemlileri genellikle kişisel seçimler ve alışkanlıklardır. Ancak bu durumun yanında görmezden gelinemez gerçek var ki Opera bu nokta bir tarayıcıdan fazlası olarak rakiplerinden ayrılıyor.

Opera bir internet tarayıcısı olmasının yanı sıra aynı zamanda eposta istemcisi özelliğinide barındırmaktadır. Pop3 ve Imap destekleri ile diğer eposta istemcileri gibi kolayca eposta göndermek ve almak mümkün. Bunun yanında eposta adreslerini tutan bir de adres defterine sahip.

Eposta istemcisinin yanı sıra torrent desteği de Opera’da mevcut. Böylece torrent ağı üzerinden indirilmek istenen bir paket için ayrı bir yazılıma gerek kalmadan Opera ile indirmek mümkün.

Opera’nın bir diğer farkı ise beraberinde IRC desteğinide getirmesi. 10 sene öncesinde MSN’den çok daha popüler olan bu iletişim aracı Opera ile başka bir araca ihtiyaç duymadan mümkün.

Opera’nın beğenilen bir başka özelliği ise özellikle nette araştırma yaparken not almayı kolaylaştıran “Not Defteri” özelliği. Açık pencereler arasında kaybolmadan, sayfalardan not almak istediğiniz bölümler hızlıca Opera Not Defteri’ne kaydederek işlerinizi hızlandırabilirsiniz.

Opera’nın en çok tuttuğum özelliklerinden olan senkronizasyon sayesinde farklı bilgisayarlardan bağlanarak yerimlerinizi, kişisel çubuğunuzu, notlarınızı hızlıca aktarmak mümkün. Bu hizmet için bir kullanıcı hesabı açmak ve bu hesabı farklı bilgisayarlarda aktif ederek saydığım kişisel ayarları hızlıca aktarabilirsiniz.

Opera’nın Speeddial ismini verdiği karşılama penceresi, varsayılan olarak gelen 9 pencere ile en sık kullandığınız 9 siteye hızlıca ulaşabilirsiniz. Ufak bir ayar ile de istediğiniz kadar pencere ekleyebilirsiniz.

Benim için bir internet tarayıcının olmazsa olmazlarından Besleme(Feed) özelliği Opera ile tam bir keyif. Rss ve Atom desteklerini barındıran Besleme özelliği ile bu hizmeti veren sitelerden hızlıca son haberleri, konu başlıklarını takip etmek mümkün.

Her ne kadar çok kullanmasam da Opera’nın bir diğer farklı özelliği de “Opera Widgets“. Eklentiler olarak adlandırabileceğimiz ufak uygulamalar ile Opera’yı zenginleştirmek mümkün; sanal akvaryum, sözlükler, hesap makinası ve daha onlarcası denenmek için Opera kullanıcılarını bekliyor.

Peki bunca özelliği barındıran bir tarayıcı neden rakiplerinin çok gerisinde bir kullanıcı kitlesine sahip sorusuna gelince, Opera uzunca bir süre ücretli bir yazılımdı. Her ne kadar açıkkaynaklı olmasa da artık ücretsiz bir yazılım olarak kullanıcıya sunuluyor. Ücretli olması Opera’nın yaygınlaşması önündeki en büyük engeldi ve Firefox’un başarısı Opera’nın ücretsiz olması noktasındaki en büyük itici güç oldu. Ayrıca saydığım tüm özellikleri farklı yazılımlar kullanarak ta sahip olabiliriz. Ancak benim gibi farklı yazılımlar ile uğraşmak yerine tek bir yazılım içersinde çalışmayı seviyorsanız, Opera bu istediğiniz fazlası ile tatmin edecektir. Lakin yukarıda da değindiğim gibi alışkanlıklar kolay kolay geride bırakılamıyor. Farklı yazımlar ile külfet oluşturmak kimisi için kolaylık ya da bir zevk. Bunun yanında alışkanlıklara meydan okuyarak Opera bir şansı fazlası ile hak ediyor. Geniş işletim sistemi desteği ile biz kullanıcıların indirmesi içim sitesinde hazır bekliyor.

Orta sondan bugüne aksatmaksızın izlerim Formula 1‘i. Kimi sezonlarda sıkıntıdan patlarken bile vazgeçemedim bu yarıştan. Hayal kurardım bizim ülkemizde de yarışılabilir mi acaba diye lakin o da oldu, her ne kadar daha gitmeye fırsat bulamamış ta olsam. Bunun yanında kimler geldi kimler geçti pistlerden ama hiç biri beni Micheal Schumacher‘in ayrılışı kadar üzmemişti. Fanatik damarım hiç bir zaman olmamıştır hatta futbol takımı dahi tutmam ama konu F1 olunca biraz değişir bu durum. Ferrari’nin kırmızı rengi cezbetmiştir hep. Hele bir de Schumacher‘in pilotluğunda yarattığı efsanelere tanık olmuş olmak bambaşka bir şey. Hala Mika Hakkinen ile aralarındaki rekabetin ateşi de aklımda, F1 tarihine bırakmış olduğu sayısız kırılması zor rekor da. Tekrar kendisini pistlerde görebileceğimi sanmıyordum açıkcası. Lakin Massa‘nın yaşamış olduğu üzücü, şokedici kaza olmasaydı dönmezdi de herhalde. Riyakarlığı hiç sevmem her ne kadar Massa‘nın kazası için üzülmüş olsam da Schumacher’in geri dönmesi için vesile olmuş olması üzüntümü ne yazık ki gölgeliyor ve şimdiden sabırsızlıkla bekliyor 23 Ağustos‘taki Avrupa ayağında Valencia‘da tekrar kırmızıların içinde görmek için.

Her ne kadar bu sene Ferrari için işler iyi gitmiyor olsa da Schumacher‘in şampiyonluk şansı olmasa da sadece yarışırken görmek bile benim için heyecan kaynağı. Valencia yarış haftasını en canlı kırmızılarla işaretliyorum takvimimde.

Bu Cumhuriyet’in bekçisi, güvencesi, temeli olarak halk hiç bir zaman ana aktör olarak görülmemiştir. Aksine devlet organları asli kurucu, geleceğin güvencesi olarak dikilmiş onun karşısına. Her ne kadar “Gençliğe Hitabe”de, gençlik bu Cumhuriyet’in temeli ve güvencesi gibi gösterilse de “her Türk asker doğar” yaklaşımı bu “gençlik” kavramını tanımlayan gerçek zihniyet olmuştur. Kısaca özetlemek gerekir ise iktidarın, yönetim erkinin ordudan ve kemiklemiş bürokratik elitlerin elinden halka evrilmesini savunuyorum. Hal böyle olunca bu savunuda iktidarın halktan başka bir özneye devredilmesini savunmak mevzu bahis dahi olamaz. Aynı şekilde rejim güvencesi olarak dahi başka bir erkin öne çıkartılması kabul edilemez. Nasıl halktan kopuk onu dışlayan yargının, ordunun, devletin diğer organlarının devletin ve geleceğinin güvencesi olamayacağını savunuyorsak aynı şeyi polis teşkilatı içinde söyleyebilmeliyiz.

Babamın polis teşkilatından olması nedeni ile iyi kötü oturmuş zihniyeti nedir ne değildir biliyorum. Ortalama olarak hangi siyasi görüşe yakın olduğunu, hangi duruş ve düşüncelere karşı sert refleksler gösterdiklerini uzun uzun anlatmaya gerek yok. Hal böyleyken Başbakan’ın “rejimin güvencesi polistir!” lafını diğer kısır rejim savunuculuğundan ayrı tutmamak gerek. Uzunca anlatmaya gerek yok dedim ama bir iki yakın örneği veremeden de geçemeyeceğim: İlk örnek Alperenlerin İdil Biret‘in İstanbul Topkapı Sarayı‘ındaki konserine yönelik protesto gösterisi; dışarıda gösteri yaptılar tamam, lakin içeriye girmeye çalışmaları kabul edilemez bir olaydı. Peki polisin tepkisi ne oldu? Sadece engellemek, her hangi bir gözaltı olmadı. Hemen başka bir olaya bakalım; üniversite harçlarını protesto eden gençler, temsil edilmedikleri bir çalıştayda temsil edilmek ve söz almak için salona girmeye çalıştıklarında sert bir müdahale sonrası gözaltına alındılar. Sanırım aradaki tezatı görmek için dahi olmak gerekmiyor. Bu örneklerin yanına daha binlercesi konulabilir; 1 Mayıslar, Kürtçe konuşanlara polis müdahaleleri, tipini beğenmedikleri gençlere polis şiddeti,…

Her ne kadar bu değişim rüzgarının tam ortasında da olsa AKP, aslında değiştirmeye çalıştığı rejimden çok ta uzağa düşmüyor armut misali. İçinden çıktığı geleneği, bir koalisyon partisi görüntüsü veren kadrosu ve içindeki devletçi uzantıları AKP’yi yaptığı reformlardan desteklerken ne kadar dikkatli ve uyanık olmamız gerektiğini hatırlatan en önemli noktalar. Tabi bir de üzerinde durduğum gibi sözleri var; he ne kadar iş kişinin aynası dense de yapılan bu işler aslında oturmuş bir zihniyetin ürünleri olmaktan çok uzak. Eğer rüzgar tersten eserse, AKP bugüne kadar yaptıklarının tam karşısında kolayca yerini alabilecek bir akım. Erdoğan’ın polise dair sözleri ya da en basitinden metal işareti yapan gençlere dair tutumu zihniyetin asıl temellerini açıkça özetliyor. Ki Cemil Çiçek ekolünün sözlerini de unutmamak gerekli.

Bir yanlışın karşısında bir çatı altında farklı hatta zıt görüşlerle ilerlemek hem zor hem de tehlikelidir. Hani öküz öldü, ortaklık bitti misali. Sonuç olarak AKP iktidar partisidir ve demokrasi savunusunda mevcut iskeleti oldukça kırılgan bir yapıda. Eğer AKP’nin yanlışlarını şimdiden törpülezmezsek, hatta aksine mevcut “öküz” için görmezden gelirsek bugünün küçük kazanımları bile o “öküz” öldükten sonra kolayca ellerimizden kayabilir. Unutmayalım ki “demokrasi bir trendir, ve uygun görüldüğünde inilebilir!“

Bu söz 9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’e ait. 70lerde milliyetçi/faşist örgütlenmenin cinayet işlediğine dair iddialara yanıt olarak Süleyman Demirel‘in ağzından dökülmüş. Sonra hep beraber öğrendik ki 70lerdeki tüm olaylar bir kurgu, darbe için hazırlıktı. İnsanlar öldürüldü, kitlesel katliamlar yapıldı, devlet politikası için! Neydi o politika? Bu demokrasi elbisesi bize bol gelmişti ve daraltmak gerekiyordu. Aslında Cumuriyetçi elite dar gelmişti demokrasi ve dayandığı Anayasa. İlk muhtıra ile daralttılar olmadı. Halk tepki gösterdi, sokaklara döküldü. Sonrasında ’Bana milliyetçiler cinayet işliyor dedirtemezsiniz” sözü ile savunulan kanlı dönem geldi. O zaman bu söz şöyle algılanmış olabilir; milliyetçiler aklı selim insanlardır, kendi milletinden insanları öldürmezler, böyle bir iftirayı benim azımdan duyamazsanız. Ama aradan geçen 30 küsür yıldan sonra öğrendik ki aslında söylenen sözün daha başka bir anlamı varmış.

‘Devlet, devlet politikası olarak adam öldürür, diğeri cinayettir“

O dönemki olayları arkasında hangi ellerin olduğunu, hangi şartların olgulaşılması için beklendiğini yine olayları kurgulayanların ağızlarından öğrendik. Bugün de öğreniyoruz ki o dönemin mağduru gibi görünenler de aslında bu işin içindeymiş. İki sözü birleştidiğimiz zaman tüm kurgu o kadar yalın olarak ortaya çıkıyor ki aslında: ‘Bana milliyetçiler cinayet işliyor dedirtemezsiniz, çünkü devlet, devlet politikası olarak adam öldürür, diğeri cinayettir“

Dün bu Cumhuriyet’in ve rejiminin çürüdüğüne ve artık yıkılmakta olduğuna dair bir yazı yazmıştım. Şans bu ya Süleyman Demirel‘in de adı geçmişti yazıda. Cumhuriyetçi elitlerin iktidarının nasıl kırılma noktasında olduğunu ve güncel krizlerin bu kırılma sebebi ile yaşanılan cumhuriyetçi refkleksler olduğunu söylemiştim. İşte bu özette gözden kaçan bir nokta yine kendi aktörü tarafından aydınlatılmış oldu. 70′lerin kanlı döneminin Başbakanı, 90′ların kanlı olaylarında ise Cumhurbaşkanı ve görüyoruz ki mağdurun başta olduğu bu zamanlarda devlet politikası çekinilmeden uygulanılmış. Nasıl Başbakanlık dönemindeki paramiliter örgütlenmelerin cinayetlerini savundu ise şimdi de Cumhurbaşkanlığı zamanındaki yargısız infazları savunuyor. Çünkü O da bugüne kadar gelmiş olan halkından kopuk, hukuk tanımaz rejimin bir aktörü. Lakin dün de dedim artık bir yol ayrımındayız; ya bu rejimin çöküşünün altından arınarak kalkacağız ya da devlet politikasının karanlığında daha nice hayatlar sönecek.

Ben huzurlu, barış güneşinin altında halkının halk olduğu bir Türkiye hayal ediyorum. Hayal ediyorum çünkü böyle bir ortamı bilemedim, tadamadım. Doğduğum günden bu yana iç savaşı yaşayan bir ülkede nefes aldım. Polisinin üstü örtülen işkence olaylarını okudum. Düşünürlerinin, siyasetçilerinin nasıl sadece fikir beyan ettikleri için toplum hayatından uzaklaştırıldıklarını, hatta diri diri yakılmak istendiklerini izledim yine televizyonda. Ve daha nice böyle olay ya da rutinin arkasında bu sistemin politakalarnın ve kirli ellerininin olduğunu öğrendik sonunda. Dedim ya sonuna yaklaşıyoruz ya da öyle olmalı ki artık hiçbir şey gizliden yapılmaz oldu. Sözler çekinilmeden söyleniyor, tüm kozlar gözlerimizin önünde oynanıyor. En az onlar kadar gözü kara olmak zorundayız eğer temiz bir nefes almak istiyorsak. Bugüne kadar elimizi kolumuzu bağlayan sınırlarımızı, korkularımızı, önyargılarımızı gözardı etmeliyiz, eğer birisi bu rejimin karşısında durmaya çalışıyor ise yanında olmalıyız, adı AKP bile olsa. Sonra yine karşısında dururuz, çünkü ancak o zaman iktidarın karşısında durmak bir hak, bir özgürlük olabilir ve kullanılabilir. Yoksa bugüne kadar iktidar bildiğimizin, muhalefet ettiğimizin aslında sadece bir gölge olduğunu öğrenir ve o gölgeye karşı yumruk kaldırmaya, nafile haykırışlara devam ederiz.

Yukarıdaki kısa çerçevenin içini daha da doldurmayı düşünmüyorum. Sonuç olarak bilimsel bir makale amacında değilim. Yine bu çerçevenin sınırlarında günümüz Cumhuriyetimize baktığımızda güncel yaşanan olayları ve nedenlerini daha iyi anlayabiliriz. 82 Anayasası demokratik bir Cumhuriyet kurgusundan çok elitçi bir bürokrasinin iktidarda büyük bir pay sahibi olması üzerine kurulmuştur. Parantez açarak buradaki bürokrasi kavramına orduyu da katıyorum, sadece silahlı ya da askeri bürokrasi olarak ayırmak gerektiğine inanıyorum. Lakin sistemin yılmaz savunucusu olarak ordunun sivil bürokrasinin çok önünde olduğunun da altını çizmek gerekli. Bu savı da bürokrasinin başı sayılan Cumhurbaşkanlarının çoğunun asker kökenli diğer çoğunluğununda yüksek bürokrat(Turgut Özal, Süleyman Demirel, Ahmet Necdet Sezer)olması açıkça destekliyor.

Bu bürokratik sistemde en yüksek konumdaki Cumhurbaşkanı yüksek bürokraside atama kararlarında çok geniş yetkilere sahip. Diğer bir değiş ile, Cumhurbaşkanı olma yetisi ve şansına sahip seçkin kesim aynı zamanda var gelmiş olan sistemin devamınında garantisi oluyordu. Askeri bürokrasiyi ayırırsak yargıdan, üniversiteye ve diğer daha bir çok sistemin kilit organının yüksek bürokrasi anahtarları Cumhurbaşkanlık makamı aracılığıyla dağıtılıyordu. Son Cumhurbaşkanlığı seçimlerindeki kopartılan yaygaranın sebebi de buydu. Lakin Abdullah Gül‘ün bu makama seçilmesi, bu yerleşmiş sistemin içine sokulmuş olan en büyük çomaktı. Merkezin kilit taşının bu şekilde el değiştirmesi hali ile yukarıda bahsettiğim refleksin uyanmasına sebeb oldu. Genelkurmay sitesinden yayınlanan e-muhtıralar, askerin sürekli siyasi konularda bu kadar sık görüş bildirmesi, yüksek yargı ve öğretim görevlilerinin askeri aratmayan siyasi çıkışları ve benzer daha bir çok örnek bu refleksin ne kadar canlı olduğunun en açık delilleridir. Bu kesimlerin rejim tehlikesini betimleyen sözleri bu açıdan bakıldığında büyük bir haklılık payı içeriyor. Fakat halkın içinde olmadığı bir rejimin er ya da geç çökeceği gerçeği artık tartırşma götürmez bir kural.

Kısacası rejim çöküyor! Cumhuriyet zayıflıyor! Ancak bu durum yukarıda saydığım kesimlerin çığırdığı gibi kötü değil. Aksine bugüne kadar baskı ve bin türlü oyun ile gelmiş halktan kopuk bir rejimin kaçınılmaz sonuydu. Elitçi bürokratik sistemin iktidarı ellerinden kaydıkça halkın eli güçleniyor ve güçlenecek te. Terazinin iki ucu konumundaki demokrasi ve cumhuriyet denge noktasına ulaştıkça halk devleti şekilledirirken, bürokrasi halkın sadece yönetimdeki bir aracı olmaya yaklaştıkça bu ülkenin rengi daha canlı, soluğu daha güçlü olacak.

Bugün ki olaylar, krizler, haykırışlar bu değişimin ne kadar hızlı ilerlediğinin bir göstergesi. Hem değişimin bir göstergesi hem de sistemin ne kadar çürüdüğünün. Sadece yakın olaylara bakmak bile ne kadar büyük bir pisliğin bu sistem altında oluştuğunu görmek için yeterli. Cumhuriyet, ordusuyla kendi halkında halkı olarak görmediklerini yargısız infazlar ile yok ediyor, asit kuyularına atıyor, tabur meydanlarına gömüyor; yargısıyla sistem karşıtı, düşmanı olarak gördüklerini aydınından siyasetçisine kadar toplum hayatından uzaklaştırıyor, hatta kendi içinde gördüğü düşmanları ayakoyunlarıyla ayıklamaya çalışıyor; adli tıbbıyla aynı düşmanları ölmek üzereyken dahi affetmemek için insan haklarını hiçe sayıyor; eğitim sistemiyle aklında kesinleştirmiş olduğu “bir“i her kesime dikta etmek için dünyanın en geri kalmış müfredatını genç beyinlere zerkediyor… Ve daha nice örnekler verilebilir. Sadece soyut olarak başlıklarını verdim ama istenirse her bir soyut örnek için somut olaylar gösterilebilir.

Dedim ya sistem çöküyor, Cumhuriyet çöküyor. Ancak bu çöküşün altından ya daha özgür daha demokratik daha şeffaf bir devlet örgütlenmesi ile kalkacağız; ya da sistemin göstermiş olduğu refleks kanlı şekilde baskın gelecek. Bugüne kadar ki darbe geleneği bu refleksin ne kadar güçlü ve aktif olduğunu gösteriyor.O yüzden daha yolun çok başında olduğumuzu ve dengelerin her an eskiye lehte değişebiliceğini ve herkese büyük sorumluluk düştüğünü bir kez daha hatırlamakta fayda var.

Son sözleri de şu an ki iktidar için ayırmak istiyorum. Ak Parti her ne kadar bu değişimin şu an ki motoru gibi görünse de doğruları için yanında durmak gerektiği gibi yanlışlarında çok daha güçlü karşısında durmak gerekiyor. Ak Parti‘yi bu değişimin en önemli aktörü haline getiren günümüz koşulları değiştiği takdirde  onlarında değişmesi işten bile değil. Ak Parti yönetici kadrolarına bakıldığında devletçi gelenekten gelen ve hala güçlü bağlarını koparmamış bir çok isim var. Örneklemek gerekirse, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu‘ndaki krizin odağındaki Ali Suat Ertosun‘a “Devlet Üstün Hizmet Madalyası” verilmesini  Cemil Çiçek‘ teklif etti ki Cemil Çiçek Ak Parti içersindeki devletçi geleneğin en güçlülerinden. Bunun yanında Ak Parti‘nin tabanı ve içinden gelmiş olduğu geleneği de göz ardı etmemek gerek. Bu iki büyük handikapına rağmen Ak Parti’nin nasıl bu değişim sürücenin motoru haline geldiği ise başka bir başlığın konusunu olmaya aday.

* KDE 4.2.4
* Linux çekirdeği sürüm 2.6.30
* OpenOffice.org ofis araç seti 3.1
* Firefox internet tarayıcı 3.5
* Gimp 2.6.6
* Xorg 1.6.2pre
* Python 2.6.2
* Texlive 2008
* GCC 4.3.3
* GLIBC 2.9

Bu liste içersinde en dikkatimi çeken Firefox oldu, çünkü neredeyse aynı anda yayınlanmış olmalarına rağmen Pardus takımı Firefox’un 3.5.1 paketini CD’ye eklemeyi başarmışlar. Ayrıca Kernel 2.6.30 üzerine kurulu olması yeni donanımlara da destek vermesini sağladığı gibi yeni dosya sistemi ext4 desteğini beraber getiriyor. Kde4 konusunda da son kararlı sürüm 4.2.4 seçilmiş. Son RC sürümündeki kde4.3 belki eklenebilirdi. Lakin Kde4.3 final sürümü güncelleme ile gelirse Kde’nin son yenilikleride Pardus kullanıcısı ile buluşmuş olacak. Bunu da bir iki hafta içersinde göreceğiz. Yeni sürümün kısa özeti dışında, ufak bir görsel rehberde hazırladım. CD’yi indirdikten sonra sanalpc altında kurarak kısa bir göz attım.

Pardus 2009 International CD’sini indirdiğim için olsa gerek kurulumda ne yazık ki Türkçe seçeneği yoktu. Aslında bu şekilde dilleri ayırmak yerine dil paketlerinin kurulum için gereken bölümlerini cdye ekleyip, kurulum sonrası dil paketlerini ise kurulum bitimine doğru netten çekecek şekilde ayarlayabilirlerdi. Ama internet erişimi olmayan bilgisayarları düşünmüş olmalılar ki böyle bir ayrıma gitmişler.

Kurulum aşaması oldukça basit bir şekilde ayarlanmış. Pardus’un yeni vişne çürüğü renkli teması kurulum aşamasında da kullanılmış.  Bölümlendirme otomatik ve elle olmak üzere iki opsiyona ayrılmış. Hatırlatmak gerekir ki eğer sistemde başka bir işletim sistemi ya da bölümler mevcutsa elle bölümlendirmek gerekiyor. Yoksa kurulu sistemden ve arşivden olmak içten bile değil. Bölümlendirme dışında kurulum neredeyse otomatik olarak geri kalan işleri kendisi hallediyor. Eğer kurulu başka sistemler var ise onlarında başlangıç girdilerini otomatik olarak Grub’a ekliyor.

Kurulum bitiminden sonra aynen kurulum temasında olduğu gibi vişne çürüğü rengindeki karşılama ekranı bizi karşılıyor. Açıkcası yeni renk çok hoş olmuş. Bu tür küçük ayrıntıların dağıtımları birbirinden ayıran yönler olduğununun altını çizmek lazım. Karşılama ekranında kullanıcı ad ve şifresini girdikten sonra artık klasikleşen Kde4 plasmoid masaüstü ile karşılaşıyoruz.

İlk kullanıcı girişinde Kaptan ismindeki ayar sihirbazı karşılıyor. Deneyimli kullanıcılar bu ekranı kapatarak kendi ayarlarını daha sonra da yapabililer ancak yeni kullanıcılar için çok yararlı bir sihirbaz hazırlanmış. Kaptan yardımı ile fara, klavye, ağ, paket yöneticisi, tema ve daha bir çok ayar çok kolay ve hızlı bir şekilde yapılabiliyor.

Sıra geldi Pardus 2009 ile beraber gelen yazılımlara. Pardus simgeli “K menu” diğer Kde daığımlarında da olduğu gibi bölümlere ayrılmış. Hemen belirtmek istiyorum çok sayıda yazılım kurulu geliyor. Özellikle multimedya bölümünde 3 farklı vidyo oynatıcının yüklü olması beni şaşırttı. Hatta Gnome Medya Oynatıcının bile yüklü olması bana fazla gibi göründü. Kde dağıtımda zaten alternatifi olan bir gnome yazılımının sisteme dahil edilmesi bana çok mantıklı gelmedi. Mönülerin ve yazılımların sırası ile ekran görüntüleri şöyle:

Grafik:

Aynı işi yapan programların birlikte yüklü gelmesi gereksiz görülebilir, Gimp ve Kolourpaint uygulamalarında olduğu gibi. Ancak Gimp daha profesyonel bir uygulama iken diğeri daha basit işler için düşünülmüş olmalı. Ancak bence sadece paket şişkinliğine neden olmuş ve göz boyomak dışında bir artısının olduğunu düşünmüyorum. Ki benzer durumu diğer bölümlerdeki bazı yazılımlar içinde söylemek mümkün.

İnternet:

Grafik bölümündeki durum burada da geçerli, Kmail, News Reader, Feed Reader gibi benzer yazılımların bulunması sadece paket sayısı olarak göz boyuyor ancak Kmail ile eposta ve haberleri takip etmek zaten mümkün iken ayrıca News Reader ve Feed Reader neredeyse benzer yazılımlar iken yüklü gelmesi gereksiz olmuş. Ama Firefox ve Konqueror için aynı şeyi söylemek haksızlık olur. Birisi gecko üzerine diğeri webkit üzerine kurulu tarayıcılar. Ayrıca Konqueror Kde masaüstünün ayrılmaz bir parçası olduğu için sistemin olmazsa olmazlarından ve bunun yanına Firefox’un son sürümünü eklemek akıllıca olmuş. Bunların yanında internet tarayıcılar için gerekli eklentiler(flash, java gibi) kurulu geliyor. Diğer bir çok dağıtımda bu gibi bilişenleri kullanıcıların kurması gerekmekte.

Multimedya:

Multimedya bölümünde dikkat çeken ilk nokta dört görüntü oynatıcının kurulu gelmesi; Gnome Medya Player, Mplayer, Smplayer ve Dragon Player. Dragon Player Kde4 ile gelen varsayılan görüntü oynatıcı ve bunun yanına kendi kodekleri ile gelen Smplayer ve onun temeli mplayerin eklenmesi kullanıcı açısından büyük kolaylık olmuş. Ancak Kde bir sistem Gnome Media Player’in ne iş var diye sormadım desem yalan olur. Bu kadar çok program alternatifi ile gelen Pardus 2009′da ne yazık ki Amarok kurulu gelmiyor. Onun yerine JuK isimli başka bir oynatıcı koymuşlar. Ama ne yazık ki işlevsellik açısından Amarok’un yanına bile yaklaşamaz bu oynatıcı. Ayrıca bir çok programı alternatifleri ile birlikte koymalarına rağmen Amarok gibi Kde platformunun en önemli yazılımlarından birini yok saymalarını anlayamadım. Kodek konusuna gelince, kodeklerin bir çoğu kurulu geliyor. Bu da kodek arama sıkıntısından kurtulamayan bir çok kullanıcının ilacı olmuş. Diğer dağıtımlarda kodekler yasal sınırlandırmalardan dolayı kurulu gelmez. Pardus’un bu şekilde kodekleri kurulu vermesi ana kullanıcı kitlesinin hala ülkemiz ile sınırlı kaldığını gösteren ufak bir ayrıntı.

Ofis:

Ofis platformu olarak Openoffice seçilmiş ve son sürümü 3.1.06 eklenmesi güncellik açısından önemli bir nokta. Diğer bölümlerdeki program işgüzarlığına gidilmemesi şaşırtmadı desem yalan olur. Bir Abiword, Koffice i gözlerim aradı!

Paket Yöneticisi:

Pardus takımının en başarılı bulduğum işlerinden biri paket yöneticileri. Diğer Kde masaüstlü dağıtımlarda gelen paket yöneticilerinin Pardus Paket Yöneticisini örnek alması gerektiğini düşünüyorum. Örnek olarak Kubuntu’nun paket yöneticisi oldukça sorunlu, Suse’nin yöneticisi ise yeni kullanıcılar için ulaşılmaz ve karışık. Lakin depodaki paket sayısı hala çok sınırlı. Bilindik programlar depoda bulunuyor ancak yerel bir dağıtım olması ve deposunun sınırlı olması Pardus’un diğer dağıtımlar arasında gerilere düşürür. Geliştirici kadronun sınırlı olması bu konudaki en önemli engel gibi görünüyor.

Firewall:

Pardus 2009′da diğer bir hoşuma giden özellik kurulu bir firewall arayüzü ile birlikte gelmesi. Bir çok dağıtım ne yazık ki ya firewall kurulu gelmiyor ya da kurulu firewall bir arayüze sahip değil ve konsoldan idare ediliyor. Bu da bu konuda bilgisi olmayan kullanıcılar açısından önemli bir handikap. Çoğu kişi linux sistemlerde firewalla gerek olmadığını düşünür ancak firewall her sistemde değişmez bir güvenlik aracıdır. Bunun ile birlikte her ne kadar firewall kurulu gelse de aktif değil, ve aktif hale getirmek kullanıcıya bırakılmış. Basit bir arayüze sahip ve üç temel işlev olarak ayrılmış, gelen bağlantılar, giden bağlantılar ve interne paylşaımı. Port ayarları ise oldukça basit; sadece izin vermek ya da kapatmak istediğiniz portun numarasını giriyorsunuz. Tcp ya da udp gibi protokol seçme opsiyonu yok.

Son sözler:

Pardus 2009 son kullanıcıyı hedefleyen, linux ile bugüne kadar hiçbir alışverişi olmayanların dahi rahatça kurup kullanabileceği bir dağıtım. Kodekler ve flash java gibi kısıtlı paketlerin kurulu gelmesi hedeflenen kitle düşünüldüğünde oldukça mantıklı. Lakin bir çok benzer programın kurulu gelmesini ben pek anlamlı bulmadım. Hele bunca programın bulunmasına rağman Amarok’un eksik olması komik olmuş Forumlarda okuduğum kadarıyla bir çok kişi Türkçe çeviriden oldukça şikayetçi. Özellikle imla hatalarında genel bir şikayet var. Ubuntu gibi Türkçe konusunda oturmuş dağıtımları düşündüğümüzde yerli bir dağıtımın Türkçe’ye daha çok özen göstermesi gerekir. Sanalpcde denediğim için ekran kartı gibi kısıtlı sürücüler hakkında bir şey söyleyemem, bununla bağlantılı olarak masaüstü efektlerini de ne yazık ki deneyemedim. Son olarak Pardus’un hedef kitlesinin masaüstü kullanıcıları olduğunu ve bu kitleyi de tatmin edecek özelliklerle geldiğininin altını çizmekte fayda var. Lakin bir linux dağıtımının sunucu sürümünün olmaması ne yazık ki o dağıtımın gelişmesinde önemli bir eksikliktir. Bütçesi ve geliştirici takımının kısıtlı olması bunun en önemli sebebi, en kısa zamanda güçlü bir sponsor bulmaları gerekiyor.

Kısacası eğer linuxe adım atılmak isteniyor ise Pardus 2009 ideal bir ilk adım. Özellikle ülkemizdeki sınırlı linux bilgisi düşüldüğünde Pardus’un önemi bir kez daha ortaya çıkıyor. Pardus takımını bu yeni sürümü için tüm içtenliğim ile kutluyorum.

Nice yeni sürümlere!

]]> http://fincan.wordpress.com/2009/07/18/pardus-2009/feed/ 2 Fincan pardus logo pardus- 01 kurulum-bolumlendirme pardus- 02 kurulum bitis pardus- 03 login pardus- 05 ilk masaustu pardus- 04kaptan pardus- 06 grafik1 pardus- 07 grafik2 pardus- 08 internet1 pardus- 09 interne2 pardus- 10 internet3 pardus- 11 multimedya1 pardus- 12 multimedya2 pardus- 13 ofis1 pardus- 14 ofis2 pardus- 15 ofis3 pardus- 18 paket yöneticisi pardus- 16 firewall1 pardus- 17 firewall2 http://fincan.wordpress.com/2009/07/12/16-istanbuk-caz-festivali-mustafa-kayatuzu-trio/ http://fincan.wordpress.com/2009/07/12/16-istanbuk-caz-festivali-mustafa-kayatuzu-trio/#comments Sun, 12 Jul 2009 21:36:44 +0000 fincan http://fincan.wordpress.com/?p=181 ]]> Her sene imrenerek programına baktığım lakin kimi zaman parasal durumdan kimi zaman da başka mevzulardan hep kaçırdığım İstanbul Caz Festivali dün akşam ki özel programı ile haberlerde uzunca bir yer tuttu. Cazda Alperen akımının genç yeteneği Mustafa Kayatuzu‘nun grubu İdil Biret‘in İstanbul Topkapı Sarayı‘ındaki konserinde süpriz grup olarak Caz sevenlerin karşısındaydı. Dedim ya her zaman programına imrenerek bakmışımdır Caz Festivalinin, ama bu süpriz cidden yıkılmama sebeb oldu. Böyle bir gösteri kaçar mıydı? Nasıl olur da böyle bir gösteri süpriz olarak gizlenir? Bilseydim tüm şartlarımı zorlar bir şekilde orada olurdum.

İşin şakası bir yana, uluslararası bir organizasyonda böyle bir rezilliğin yaşanması hem de caz festivali gibi seçkin bir etkinlikte iyi kötü dünyanın gözü buradayken yaşanması utanç vericiydi. Özellikle Vakit Gazetesi’ni böyle bir organizasyonu hedef gösterdiği için ayrıca kutluyorum. Vakit Gazetesi ne yaptığı aklınıza takılıyorsa;

İl Kültür Müdürü şarapçılara seyirci

Osmanlı ordularının hatim okunarak cepheye uğurlandığı Topkapı Sarayı 1. Avlusu’nda bugün tertiplenecek İdil Biret caz konserinde şarap servisi yapılması ile ilgili rezalete, İstanbul İl Kültür Müdürlüğü seyirci kaldı.

Zihniyet üzerine yazmak istemiyorum çünkü ne yazılırsa yazılsın bir yararı yok ki zaten görünen köy klavuz istemez. Ancak özellikle Mustafa Kayatuzu‘na dikkat çekmek istiyorum. Kendisi İstanbul Alperen Ocakları başkanı ve bir iki ay öncesine kadar televizyonlardaki tartışma programlarında mensubu bulunduğu grubun görüşlerini insani yollarla savunmaya ve anlatmaya çalışırken görüyorduk Mustafa Kayatuzu‘nu. Ancak sonra her ne değiştiyse efendi, fikir adamı maskesini bir yana attı ve hemen ardından adını Taraf Gazetesi yazarı Rasim Ozan Kütahyalı‘yı yumruklaması olayında duyduk. O zaman üzerine çok yazıldı çizildi, eğer böyle bir eylem cezasız kalırsa devami gelir diye. Lakin geldi de; geçen ay Alperen Ocakları Kayseri İl Başkanlığı, DTP milletvekillerine üzerinde “Bir gece ansızın gelebiliriz…” yazılı bir Türkiye haritası gönderdi. Ve ardından bir gece ansızın dün ki eylem.

İlk iki olayın cezalık suçlar olduğu açıkça ortada ancak bir şekilde ikisi de cezasız kaldı. Bugün bazı gazetelerde ve internet sayfalarında dün geceki eylemin demokratik bir hak olduğu savunusa gidilmiş. Haklı olabilirlerdi, eğer bu zavallı grup düşüncelerini duyuruk çekip gitseydi. Ama polis olamasaydı dün gece çok büyük bir olay yaşanabilirdi. Çünkü sadece seslerini duyurmak için orada değillerdi, bir de içeriye girmeyede çalışmışlardı haberlere göre. Eğer girebilseydiler kim bilir yeni bir Madımak… Düşünmek bile istemiyorum!

Eminim, ne yazık ki bu olay da cezasız kalacak. Sonuç olarak bir kesim medya ve topluluk dışında kimsenin onların üzerine gitmeye niyetleri yok. Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın düsturu ile nasıl Rasim Ozan Kütahyalı olayında ve “Bir gece ansızın gelebilir…” tehdidinde sessiz kaldılar, bu olayda da çok şey beklememek lazım. Her ne kadar bakanın sert ve kesin sözlerine rağmen ne yazık ki polis ve yargıdan da bir hareket çıkmaz gibi görünüyor. Sonraki olaylar artık ne noktaya varır hep beraber göreceğiz.

Son olarak tekrar altınız çizmek istiyorum,  bu gibi kaya kafalılar kadar gerektiği yerde onlara dur demeyenler de en az onlar kadar suçludur. Daha önce de bu tür sessizliklerin nerelere kadar vardığı yakın tarihimizin kırmızı sayfaları bolca örnekleriyle dolu. Umarım Kültür Bakanı’nın sözleri uygulamada bir nefes bulur da benim önyargılarım boşa çıkar. Yoksa daha çok gece ansızın gelişmelere gebe…